Toetssteen, Lydische steen.

http://static.mediamatic.nl/f/rpkc/image/663/509-150-137.jpg

Klik hier voor inleiding, Bijbel, hardheid, echtheid, zetten.

 

De toetssteen of Lydische steen, (waar het vandaan kwam, LydiŽ in Turkije) is een fijn gepolijste zwarte Lydiet die ook wel kiezellei heet, is een door koolstof gekleurde kiezel. Lydiet is in Nederland - zeker bij stenenverzamelaars - een bekende grindsoort. Het is in feite een diatomiet, een voornamelijk uit diatomeeŽn opgebouwde en inmiddels gelithificeerde vorm van diepzeeslik. Het is een dicht, hoofdzakelijk uit kwarts, chalcedoon en opaal bestaand zwart gekleurd gesteente met vlakke breuk.

Basaniet lijkt erop, frans basalte, basalt, Latijn basanites bij Plinius, Grieks basanos; toetssteen, is zwart maar een magmatisch gesteente en kan als toetssteen niet gebruikt worden. Mogelijk van de plaats Bashan of Basan in JordaniŽ.

 

Het wordt door goudsmeden gebruikt om bij benadering het goudgehalte van de legeringen te bepalen. Metalen laten er namelijk een zichtbare streep op achter. Naar de kleur daarvan en de dikte wordt dit vergeleken met proefnaalden van gouden of zilveren stiften van verschillend, maar bekend gehalte. Ook naar de verandering die het ondergaat bij bevochtiging met salpeterzuur, waarin goud niet oplost, beoordeelt men het goudgehalte. Strijk je ring maar eens over de toetssteen, dan kan je zien of die van echt goud gemaakt is, dan laat die een gele streep achter.

De toetsmethode is een methode van onderzoek die afhankelijk is van meerdere factoren, waarbij vooral ervaring en inzicht van de toetser van groot belang zijn.

 

Zilvertoets.

Om vast te stellen dat een voorwerp inderdaad zilver is wordt na zorgvuldig vijlen een toetsstreek op de toetssteen aangebracht. Wanneer er na het aanbrengen van het zilverwit toetszuur een blauwachtig wit neerslag (zilverchloride) ontstaat is er zilver aangetoond. Met behulp van het ďrood toetswaterĒ kan na zorgvuldig vijlen zilver worden aangetoond op het voorwerp, dus niet op de toetssteen. Wanneer men heeft vastgesteld dat het voorwerp inderdaad vervaardigd is van zilver wordt een nieuwe toetsstreek aangebracht om het gehalte van de legering te benaderen. Deze toetsstreek wordt vergeleken met die van een bekende legering. Het bepalen van het zilvergehalte op de toets geschiedt enkel door kleurvergelijking. Door toevoeging van meer of minder koper aan het zuivere zilver zal de kleur van de legering wijzigen. Ten einde de kleine kleurverschillen beter te kunnen zien kan eventueel gebruik gemaakt worden van zilver-toetswaters.

Goudtoets.
Afhankelijk van de nauwkeurigheid, waarmee men het gehalte van het voorwerp wil benaderen en het aantal toetsnaalden waarover men beschikt wordt die toetsnaald naast de toetsstreek van de het voorwerp geplaatst welke de grootst mogelijke overeenkomst in kleur vertoont. Vervolgens wordt een druppel toetswater van het te onderzoeken gehalte (bijvoorbeeld 14 karaat toetswater) op de toetsstreken aangebracht. Op het moment dat het verschil in inwerking van het zuur op de toetsstreken het grootst is wordt een druppel water aan het zuur op de steen toegevoegd om de inwerking te stoppen. De minst aangetaste toetstreek is het hoogst van gehalte.

 

In het laat-neolithische tijd zijn er wel hamerbijlen van gemaakt.

 

Zie verder: http://www.volkoomen.nl/ en : http://volkoomenoudeherbariaenmedisch.nl/